Glamour Por Favor

Simone en ik nemen plaats op een stenen trap bij de kerk. We observeren de mensen in de buurt en kijken naar de honden. Simone drinkt haar volle melk en eet chocolade. Dat had ik voor haar gekocht om haar van haar chagrijnigerigheid te genezen. Opeens hoor ik orgelmuziek. Van het soort dat ik heel vaak gehoord heb in horror films. Ik kijk Simone aan en zij kijkt naar mij. We schieten tegelijk in de lach.
“Het lijkt wel op Davy Jones, als hij zo op die orgel speelt” zegt Simone.
“Ja, dat hoor je ook vaak in horror films, heel onheilspellend” zeg ik.
“Jaaaa heel onheilspellend” is de licht sarcastische reactie van de nuchtere Simone.
Er klinken voetstappen. Het orgelgemiauw gaat door. Ik kan niet zien wie er aan komt lopen. Ik ben zo’n meisje dat geboren is met veel fantasie.
“Wie weet komt er nou wel een heel eng iemand aangelopen” zeg ik tegen Simone. De voetstappen naderen. Ik hoopte op een zwerver, een lelijk oud vrouwtje of op z’n minst een vies oud mannetje. Maar nee. Wat komt daar aan lopen? Een man van in de dertig met een bril en een aktetas. Hij heeft mij gehoord. Dat kan ik aan zijn hoofd zien. Hij is niet eng en wil blijkbaar ook niet eng gevonden worden. Dus ik zeg “jammer…”  en ik meen het ook nog. Simone moet om mij lachen en de man loopt verder. Hopelijk blij dat wij hem niet eng vonden. Daarna kwamen er ook geen enge mensen meer. We zagen later nog een enge zwerver, maar toen waren we al niet meer bij de kerk.  Toch wel zonde.