Oké mensen, laten we eens gaan visualiseren. Ik wil dat je aan een oude jeugdvriend(in) denkt die je al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaren niet gezien hebt. Een oud klasgenoot of buurtgenoot mag ook. Als je diegene maar kende toen hij/zij nog jong was en vervolgens hem/haar nooit meer hebt weer gezien.
Denk je er al aan? Hoe heette hij/zij? Hoe zag hij/zij eruit? Wat voor een persoon was het? Denk daar allemaal aan en hernoem hem/haar nu Misha. Beeld je nu het volgende gesprek in:
Ome Henk: hee, ik moest je de groeten doen van euh… Mika? Mina?
Jij: Ik ken geen Mika of Mina.
Ome Henk: jij maakte altijd leuke grapjes zei ‘ie.
Jij: Hoe zag ‘ie eruit dan?
Ome Henk: dat weet ik niet meer.
Jij (na lang nadenken): bedoel je niet Misha?
Ome Henk: ja! Misha!
Jij: jaaaaaaa, die ken ik nog wel. Hoe gaat het met Misha?
Ome Henk: ja, wel goed denk ik.
Jij: Misha. Met (omschrijf je persoon).
Ome Henk: ja, ongeveer, hoewel, Misha is niet meer (vul iets in).
Dat laatste gedeelte is belangrijk. Ik had zo’n gesprek. Alleen niet met Ome Henk, maar met mijn vader. Misha was geen jeugdvriend maar een oud klasgenoot. En hij was diegene met de leuke grapjes, maar ik kon goed leren. Misha heette ook geen Misha. Ik zal mijn Misha nu even Bart noemen (de “Mika”).
Bart was klein, iel, licht-ogig en donkerharig. Ik zag Bart al helemaal voor me. Maar ik zag de oude Bart. De 13/14 jaar oude Bart. Hij is nu 23/24. Ik kan me dus geen voorstelling maken van de huidige Bart. Ik zou niet eens weten of ik hem nog zou herkennen. Personen en vooral jongetjes, veranderen nogal in de pubertijd. Ze groeien en krijgen baardgroei en dergelijke.
Het is vreemd. Dat je nog steeds aan personen terug denkt zoals ze vroeger waren. Tenminste, dat doe ik. En dat je zo’n persoon maar moeilijk voor kan stellen als volwassen iemand. Evenzo, probeer je huidige vriend(in) / collega / klasgenoot eens voor te stellen als bejaarde opa/oma. Gaat ook niet (makkelijk).
(bron)
