Bicycle!

“I want to ride my bicycle, I want to ride my bike…” Horen jullie Freddy Mercury van Queen al zingen? Ja, ja, die fiets. De trouwe tweewieler die altijd tot onze dienst staat. Die, hoewel ik graag mocht pretenderen dat het een paard was als kind zijnde, geen eten behoeft. Dagelijks heb ik er op naar school getuft. Of nou ja, meer gepuft, want ik was en ben niet echt een fan van dit voertuig. Daarom neem ik nu liever de bus. Want je bent lui of je bent het niet. :p

Maar daar wou ik niet heen. Ik wil even terug naar mijn fietsen-naar-school-tijd en dan weer naar het heden. Ik weet hoe ik moet fietsen (en remmen en bellen) maar voor de rest heb ik er de ballen verstand van. Vati plakte mijn banden, mijn buurman repareerde mijn lichten en vreemde voorbijgangers of vrienden deden de ketting er weer op.

Vandaag (24 mei) nam ik de benenwagen. Al sjokkend kwam er een man voorbij gefietst. Twee meisjes in het gras (met fietsen) riepen naar hem, maar hij groette hen en reed door. Toen kwam ik er dus aangehobbeld en riepen ze “mevrouw” (boehoehoe ik ben oud). Één van de fietsen stond op de kop en “wilt u even helpen, de ketting ligt er af en wij zijn blijkbaar niet zo goed met fietsen”.

Tsja, nu kon ik twee dingen doen. OF ik vertelde de meisjes dat ik ook geen verstand heb van fietsen en diens losgeraakte kettingen OF ik deed alsof ik dit klusje wel aan kon. Waarom weet ik niet, maar ik koos voor het tweede. Ik modderde eerst wat aan. Beetje trekken aan de ketting en zo. En toen…plotsklaps…kreeg ik het door. Ik kreeg de ketting er weer op en de meisjes bedankten me en konden hun reis weer voortzetten. Verbluft keek ik naar mijn vuile handen. WTF just happened?

Comments

Bicycle! — 6 Comments