Broekeschijterd

Bron: Google Images (Courage The Cowardly Dog).

Of ik mee wilde naar de spooktocht. Nee dank u. Wel hard gelachen om de verhalen nadien. “Van wie is die zaklataarn?” – “Van mij” – “Pak hem dan” – “Nee! Doe zelf!”. Lekker mensen bang maken met enge spookverhalen zodat ze niet meer naar huis durven. Muhahaha. Dat ben ik. Horrorfilms door mijn vingers kijken of vanachter een kussen, hartverlammingen krijgen bij elk schrikmoment, met lood in de schoenen de gang inlopen, toch ergens denken dat het enge spokekind ergens op mijn kamer zit en heel hard gillen als een ander ook gilt, terwijl ik niet eens weet waarom… dat ben ik ook.

Ik vergeet nooit meer de dropping. God wat was ik bang. De rest van de school wist dat de volgende dag natuurlijk ook. Één moment staat me helder in het geheugen gegrift:
Iemand stapt op een twijgje dat knapt en iemand gilt.
De rest: AAAAAARGH!!!!
Iemand: wat was dat?
Ander: een moordenaar…
Nog een persoon: waarschijnlijk gewoon een twijgje.
Weer een iemand: komt dat licht nu dichter bij?!
Andere ander: nee dat lijkt alleen maar zo.
Gezamenlijk wantrouwend naar de lantaarn kijken.

Ja mensen, je kan gek worden wanneer je wilt. Ik weet ook nog dat ik heel slecht tegen de trailers van The Exorcist en The Ring kon. Van die eerste heb ik heel lang last gehad gedurende stress momenten.

Ik word soms ook lichtelijk paranoia. Als ik op een pier sta, verdenk ik iedereen ervan mij van de pier te willen gooien. Toen ik Sint (die van Dick Maas) ging kijken in de bioscoop, was ik erg bang. Niet zozeer vanwege de film, maar omdat mijn zieke helft het een goede grap zou vinden als er tijdens de film iemand in een Sinterklaas kostuum binnen zou komen.

Mijn zieke helft kan soms ook hele rare dingen bedenken. Ik kan mezelf in enkele minuten doodsbang maken door enkel op mijn kont te zitten en die zieke helft haar gang te laten gaan. Ik moet dan niet teveel gaan denken en zeker niet in de zin van “wat als nu…”. Ik ben een echte held op sokken. Ik schrik gemakkelijk en heb wel vaker slapeloze nachten van films / verhalen / mijn eigen hersenspinsels / nachtmerries.

Iets dat ik ook niet meer zal vergeten is een doorstuurmailtje. Ik opende die vroeger altijd (en stuurde ze inderdaad ook door, zodat het spokekind niet aan mijn bed zou staan). Je had ook van die schrik mailtjes. De meeste waren vrij onschuldig, maar die ene mail, die was goed.

Ik opende vol blijheid de mail. Of ik een liedje wilde luisteren, want die band was echt heel goed. Natuurlijk wilde ik dat wel. Er verscheen een scherm en de muziek begon te spelen terwijl de lyrics over het scherm rolden. Het was best aardige muziek. Dat weet ik ook nog. Ik zat braaf de tekst mee te lezen tot ik opeens een ijzingwekkende schreeuw hoorde gevolgd door het meisje uit The Exorcist op haar ergst. Nadat ik van de schrik bekomen was vervloekte ik de afzender, maar stuurde ik hem wel door naar mijn vader. Hij is hetzelfde als ik. Ook een bange broekeschijterd. Hij schrok zo erg, dat hij zichzelf met computerstoel en al naar het andere einde van de kamer schoof. Uiteraad heb ik hem hard uitgelachen. Want zo ben ik dus ook.

Comments

Broekeschijterd — 2 Comments

  1. Haha, hilarisch 🙂 Ik herinner me nog dat ik The Ring ben gaan kijken, en omdat mijn kamer toen opnieuw werd behangen sliep ik op de logeerkamer, waar zich een deurtje naar een kleine kruipzolder bevindt. En ja, toen ik terug kwam van de bioscoop stond dat deurtje dus opeens open. Ik heb echt geen oog dicht gedaan 😀
    Greet recently posted..Mr. Gaunt Pt 1000