Dagboek

Vroeger kreeg ik er één. Als cadeau. Een leeg boekje met een slot er op. Wat moest ik daar nou weer mee? Elke dag moest ik opschrijven wat ik had gedaan, werd me verteld. Zodoende begon ik elke avond ijverig te schrijven over mijn dagelijkse bezigheden. Dat heb ik nog geen week volgehouden en het werd me pijnlijk duidelijk hoe saai een mensenleven eigenlijk is. Nou was kind zijn gewoonweg dom en ik stond te popelen om “groot” te worden. Toen mijn lichaam weigerde langer dan 1.54 meter te worden, keek ik er na uit om “oud” te worden.

Voor iedereen onder de 12, is alles boven de 18 zwaar bejaard, dus wat ik eigenlijk wilde was een tiener worden. Nou, dat bleek ook tegen te vallen. Het was eigenlijk hetzelfde alleen nu gingen we “hangen” in plaats van spelen en mochten we binnen komen als we vroegen of onze vriend(in) er was. Het -(e)tje mocht er ook af. Dat was voor kleuters en geliefden.

Ik heb meerdere pogingen tot een dagboek schrijven gedaan, maar ik ben er gewoon het type niet voor. Ik heb wel talloze notitieboekjes en dergelijke, maar nee, het wil er gewoon niet van komen. Ik heb dan ook groot respect voor mensen die het WEL kunnen en een diep verlangen om er in te lezen (al heb ik dat nog nooit gedaan).

Bloggen word soms ook omschreven als een “online dagboek” maar dat is het natuurlijk niet. Het is meer een “online column voor iedereen die kan typen” of “online schoolkrant” of “online zeikbrieven segment, maar dan van één persoon”. En dan heb je nog de reviewers, de fotografen, de verzamelaars, de wannabe chefkok, korte verhalen schrijver en natuurlijk het online stripboek. Zoiets. Het is dus eigenlijk van alles, behalve een online dagboek (geen censuur).

Ik moet eigenlijk slapen, maar ik moest ook nog een artikeltje schrijven en ik had geen inspiratie en ik hoorde het woord “diary” et voila. Nu ga ik verder met niet slapen, mijn ochtendzelf gaat deze nachtzelf flink haten fo sho.

Comments are closed.