De goedgelovigvrouw

Based on a true story
“Ja, natuurlijk Shirl” – “Ja?” – “Nee!”
“Is dat ECHT gebeurd?!”

Ik kwam er pas recent achter dat reality tv geen realiteitstelevisie is. Ik had wel enige vermoedens, qua montage en het overdrijvingsgehalte, maar toch dacht ik het grotendeels echt was. Het was voor mij een schok om erachter te komen dat de gasten bij Jerry Springer grotendeels acteurs waren / geregisseerd werden. Evenzo bleek Operation Repo geen documentaire, maar een mockumentary te zijn. Nep dus.

En dat snap ik niet. Waarom maak je neppe documentaires? Waarom acteurs inhuren als er genoeg zotte mensen op de wereld zijn die graag op televisie willen komen? En vooral. waarom doen alsof het wel echt is? Nou ja, er staat vaak wel “based on...” maar die twee woorden slaan mijn hersenen liever over.

Er zijn ook programma’s op Animal Planet zoals I’m Alive en I shouldn’t be alive. Programma’s met “gedramatiseerde reconstructies”. Een man wordt aangevallen door een beer. Hoezo moet je daar nog een gedramatiseerde reconstructie van maken dan? Het hele De Nieuwe Uri Geller gedoe ook, met die mentalisten. Het zijn veredelde goochelaars, maar ze doen alsof ze echt super krachten hebben.

Daar kan ik me dus dood aan ergeren. Laat de boel gewoon zien zoals het is OF blaas het dan duidelijk op. De echte(?)  ziekenhuis series vervelen me mateloos met huilerige kindjes en overbezorgde moeders. Dus geniet ik van een serie zoals Scrubs. Echte nepheid. Dat is hoe het moet en niet anders.

Sarcasme is trouwens ook niet altijd aan mij besteed. Ik kan het vaak wel waarderen, maar soms weet ik het even niet. “Dus gaan we morgen nou wel of niet naar de bios?” – “Ja…natúúrlijk” – “Echt?” – “IK ZEG TOCH JA!”. Dat soort dingen. Duidelijkheid. Dat is blijkbaar wat ik wil. 😉

Comments

De goedgelovigvrouw — 4 Comments

  1. Echte nepheid, prachtige uitdrukking (geen sarcasme). En een goed stuk!