Halloween Griezelverhaal #3

Helaas werkte Quietwrite tegen en moest ik een ander verhaal schrijven. Maar waarover? Grmbl. Toen ging ik slapen en kreeg ik een nare droom. Meestal niet zo leuk, maar nu wel ideale inspiratie. Dus goot ik mijn nare, rare droom in verhaalvorm, zodat jullie toch nog een kort verhaal kunnen lezen voor Halloween. Hopelijk valt hij in de smaak.

De deurbeul ging. Marion liep naar de deur en pakte de grote schaal snoepgoed van het bijzettafeltje in de gang. Toen ze de deur opende keken vijf stralende gezichtjes haar aan. “Trick or treat” riepen ze in koor. Marion glimlachte en complimenteerde de kinderen op hun kostuums. Het was inmiddels al laat. Volgens mij is iedereen nu wel geweest, dacht ze. Haar moeder riep of ze nog meer pompoentaart wilde. Het kleine feestje kwam om 2 uur tot een einde en Marion’s ouders gingen naar bed. Marion, een echte nachtuil, bleef op.

Nog geen uur later meende ze geluiden achter het huis te horen, maar vermoedelijk waren dat gewoon feestgangers op weg naar huis. Ze deed het gordijn van het achterraam iets aan de kant en zag twee jonge vrouwen in haar tuin. Ze waren actief bezig met inbreken! Toen ze oogcontact maakte met de grootste van de twee, herkende ze haar oudklasgenote Zelda. Marion riep naar haar en dreigde de politie te bellen. De twee droegen geen kostuums, probeerden gewoon in te breken… Moesten ze haar huis nu perse hebben? Was dat gepest van vroeger niet genoeg? De vrouwen staakten hun pogingen toen Marion haar mobiel uit haar broekzak haalde en haastten zich weg.

Marion besloot toch de politie te bellen. Waarschijnlijk kregen die de vrouwen niet meer te pakken, maar echt fijn slapen kon ze nu ook niet meer. Ze werd in de wacht gezet. Haar geroep had haar ouders wakker gemaakt. Marion legde haar verhaal uit en vroeg of alle deuren en ramen wel goed op slot zaten. Ze zette haar telefoon op luidspreker. Als de politie eindelijk aan de telefoon kwam, dan kon ze gelijk antwoorden.

Er stonden weer mensen in de tuin. Marion riep dat ze zich weg moesten scheren. Zij waren wel in kostuum, maar wat moesten ze nou in haar achtertuin? Ze vertrokken, maar niet veel later zag ze er weer een paar. Marion werd nu echt boos en begon weer te roepen. Haar moeder kwam naast haar staan en zei met een bezorgd gezicht dat er niemand stond.

Marion keek haar aan en keek toen weer in de achtertuin. Ze stonden er nog steeds. “En die dan” wees Marion “zie je die wel?”. Haar moeder schudde haar hoofd en wierp haar vader een bezorgde blik toe. Inmiddels was Marion behoorlijk overstuur. Haar ouders zouden er niet over liegen. Ze had geen middelen genomen die het hallicuneren konden veroorzaken. Ze ging met de rug naar het raam zitten, maar voelden de ogen van de blijkbaar imaginaire indringers in haar rug priemen.

Ze begon te twijfelen over Zelda. Had ze die wel echt gezien? Het mobieltje lag op tafel. Marion pakte het en deed de luidspreker uit. Ze besloot nogmaals 112 te bellen. “Agent Dan Snijder zal u morgen om 9 uur terug te bellen” kreeg ze te horen. Dat was vreemd. Er moest toch wel iemand bij de alarmcentrale zitten? Haar oma was ondertussen aan de praat met haar vader. Toen realiseerde ze zich dat haar oma dood was. Wat was er godsnaam aan de hand?

Marion begon zwaarder te ademen. De tranen stonden haar in de ogen. Ze zat met haar ellebogen op haar benen en de handen in het haar. Toen ze op keek, zag ze een zwart pluizig hondje. Het dier gromde en een stem vroeg aan Pluisje, blijkbaar het dier, of er iets aan de hand was. Marion keek verschrikt om zich heen. Een dronken meisje waggelde naar het hondje.

“Wat doe jij hier” gilde Marion in paniek. Pluisje begon het grommen nu af te wisselen met hard gekef. Het meisje probeerde het hondje stil te krijgen, maar kreeg zelf de slappe lach. Ze scheen Marion niet eens op te merken. Marion’s moeder schudde haar hoofd en hield haar hand voor haar mond. Alsof er iets ergs was gebeurd. “Zij kan ze zien” vroeg oma ineens verbaasd. Haar vader knikte.

“Geesten?” fluisterde Marion angstig. Haar oma barste in lachen uit. Zelfs haar vader grinnikte. “Kan je ze aanraken Marion” vroeg haar moeder, nu toch wel geïnteresseerd. Marion porde het meisje. Het hondje bleef grommen, maar wilde niet in de buurt komen. “Meisje, meisje” riep Marion tegen het meisje. Het kind reageerde niet en was uitgebreid verslag van haar avond aan het doen tegen Pluisje. Overmand door de wervelwind van emoties gaf Marion het meisje een klap in het gezicht. Vervolgens keek ze verschrikt toe en bood haar excuses aan.

Nu was het kind wel stil. Ze hield haar hand tegen de plek. “Voelde je dat” riep ze verschrikt tegen de hond. “Dat was ik” riep Marion. “Sla haar nog een keer” moedigde haar vader aan. Marion draaide zich om. Haar vader was nooit agressief. Oma kwam dichterbij en sloeg verwoed op het kind in, maar haar handen gingen dwars door het meisje heen. Natuurlijk, oma is dood… Oma is dood… De gil die volgde hoorde het meisje wel. De haren op haar armen stonden recht overeind. Bang en enorm geschrokken haastte het meisje zich naar de gang en stommelde zo snel ze kon de trap op. Moet. Onder. Het. Dekbed. Liggen.

De volgende dag stommelde het meisje weer naar beneden. Ze had een gat in de dag geslapen. Ze begroette Pluisje en schoof aan tafel. Haar moeder schudde afkeurend haar hoofd. “Teveel gedronken Saar?” plaagde haar broertje. Haar moeder zette een glas water voor Saar op de tafel. “Nou, hoe was het feest?” vroeg ze. Saar vertelde over het begin van de avond. Haar broertje kon het niet laten. “Ja…en toen…je kwam bijvoorbeeld thuis…?” grinnikte hij. Saar wierp hem een nijdige blik toe. “Dat weet ik niet meer” zuchtte ze. “Saar..Saar…” begon haar moeder. “Ik weet het ma!”.

Comments are closed.