Lekkage

Hier een toevoeging voor het lijstje “Dingen Die Ik Nooit Mee Wil Maken“: een lek in je rug. Ja, je kan van binnenuit lekken. Dankzij mijn idiopathische intracraniële hypertensie (te hoge druk van het hersenvocht) mag ik dus om de zoveel weken een lumbaal punctie (ruggenprik) ondergaan. De vorige keer ging die dus mis. De laatste keer ging hij goed, maar mocht ik dus het drama van de lekkende “zak” meemaken waar dat vocht in zit.

Als ze in je rug prikken om hersenvocht af te tappen (om de druk te meten en te verminderen), dan prikken ze die zak dus ook lek. Normaal geen probleem, dat heelt zich wel weer. Als je lichaam daar echter 4 á 5 dagen over besluit te doen, heb je een probleem. Niet dat het gevaarlijk is, maar wel “ongemakkelijk”.

Dinsdag, de dag van de prik, voelde ik me in elkaar geslagen door een kickbokser. De rugpijn was wat heftiger dan eerst, maar ik dacht “dat trekt wel weer weg”. Dat deed het niet. Donderdag avond had ik zo’n inzinking dat ik gewoon moest janken. De pijn was niet meer te harden. Mijn hoofd wilde plat op de rug liggen, maar mijn rug was het daar niet mee eens. Ondertussen was ik ook nog eens misselijk en hield ik weinig binnen.

De hoofdpijn was het ergst als ik rechtop moest zitten. Het begint met een licht gevoel en dan BAM, alsof iemand je met een hamer een paar keer je hersens in slaat. Naar de wc gaan of douchen was al een opgave. Het advies van de arts was: liggen, liggen, liggen. Cafeïne houdende dranken zouden ook helpen, maar koffie / cola / red bull helpen niet bij misselijkheid.

De inzinking resulteerde in een ritje naar de dokters post. Echt, hel gewoon. Mijn broertje was ook niet al te blij dat we zijn auto hadden genomen, laten we zeggen. Op een gegeven moment ben je gewoon de schaamte voorbij en geef je nergens meer om. Het enige wat ik kon bedenken was “waarom?!”. Ik kan eerlijk zeggen dat ik dit mijn ergste vijand niet toe zou wensen.

De dokter schreef me pillen tegen de misselijkheid voor en ibuprofen. Normaal, als je een lekkage hebt, willen ze het nog wel eens “plakken” met een blood patch. Dat gold echter niet voor mij, vanwege mijn te hoge druk. Pas later belde de neuroloog zelf op om te zeggen dat ik mijn diamox (om de druk te verminderen) maar even moest laten staan. Zoiets zouden ze ook wel eerder mogen zeggen. Sowieso rept men geen woord over wat te doen bij een lek. Als je pijn blijft houden, moet je gewoon maar even bellen. Fijn.

Zo’n lek gaat na naar een paar dagen “meestal vanzelf wel weer dicht”. Het kon nog wel eens het hele weekend aanhouden. Pas op zaterdag kon ik een beetje televisie kijken. Daarvoor heb ik letterlijk niks gedaan, omdat ik niks kon doen. Alles deed pijn. Soms zeggen we wel eens dat het ons fijn lijkt om niks te doen, maar in realiteit valt dat hard tegen.

Deze ervaring kan ik wel traumatisch noemen, maar ik moet dus nog vaker worden geprikt. Alle angst die voorheen geminderd was, is nu verdubbeld terug. Dit wil ik nooit meer mee maken en ik gun het niemand. Gelukkig gaat het nu (maandag) weer beter.

(Bron), (Bron), (Bron).

Comments

Lekkage — 7 Comments

  1. Oh, wat vervelend zeg. Hopelijk gebeurt dit niet bij de volgende keer. 🙁 Poor lady. Feel better soon! <3

  2. Ja maar dat is stooommm! ): Get well soon! En duimen dat het nooit meer gebeurt!