Misprik

Dat het ging komen, wist ik. Wanneer? Dat wist niemand. De 21ste ging ik naar het ziekenhuis voor mijn derde lumbaal punctie. Het was druk. Alsof alle mensen in mijn stad hadden besloten dat ze die dag persé naar het ziekenhuis moesten. Misschien had het iets te maken met dat het maandag de tweede pinksterdag was. Hoe het ook zij, ik heb 2 uur moeten wachten op een neuroloog en dan sturen ze ook nog eens een ander. De verkeerde. Ik wilde “Mijn Neuroloog” die mij de vorige twee keren pijnloos wist te prikken.

Ik voelde me die maandag al niet lekker. Ik ben altijd wel gespannen voor een prik en ik was beu van het wachten. Er waren meer factoren die stress bij mij veroorzaakten, die ik hier niet kan noemen. Het punt is: ik was enorm gespannen, mentaal EN fysiek. Dat voelde de dokter al aan mijn rug of zo. Ik voelde zijn naald mijn bloedvat rammen. Geen fijn gevoel kan ik u vertellen. Het deed pijn, maar op een manier die niet te vergelijken is met gewone pijn. Moeilijk uit te leggen. De daaropvolgende vrijdag zouden we het opnieuw proberen.

Nu ging het vast goed. Nu moest het goed gaan. Ik deed wat spieren aanspannen en loslaten (om te ontspannen) en herhaalde mijn mantra van “pijnloos, complicatieloos” in mijn hoofd. Volgens The Secret moet je daarin duidelijk zijn. Ik bad tot God om het goed te laten gaan. De wanhoop nabij mensen… Dokter vond mijn polkadot shirt niet mooi “verblindend, ik krijg er bijna epilepsie van, vorige keer had je zo’n mooi effen achtergrond aan”. Ja, dokter, mijn prik shirt ligt nu eenmaal in de was. Moet je maar goed prikken!

Dat deed hij niet. “Dit doet pijn? Ja ik heb weer een bloedvat geraakt“. Ze doen ook elke keer een voorprik geven, dus ik werd opnieuw geprikt, naald erdoor gedrukt, naald zat niet goed, even bochtjes maken, “ja, ik weet dat het pijn doet” en de naald zat zowaar goed. Er kwam alleen niks uit. Poging drie van poging twee van lumbaal punctie nummer drie: we gaan het zittend proberen. En ja hoor, jackpot. Ik voelde het stromen. EIN-DE-LIJK.

Het zat me niet mee. De druk was hoger dan de vorige keer en de neuroloog bezorgde mijn moeder (die in de zorg werkt) bijna een hartaanval met het zicht op de flesjes gelige hersenvocht. Zoals al te lezen was, heeft deze neuroloog telepathische gaven. Niet alleen weet hij wanneer hij mij pijn doet, hij zei ook snel “ja, het is gelig, omdat ik een bloedvat had geraakt“, nog voordat mijn moeder haar mond kon open doen.

Assistent: “Ga je nog iets leuks doen?”.
Ik: “shoppen”.
Dokter: “shoppen….jaaaaa….leuk….”.
Ik: “nou ja, voor ons is het leuk”.
Dokter: “wat ga je kopen?”.
Ik: “een shirt zonder stipjes…”.

Dokter: “ik heb me hier toch een bloedbad aangericht“.

Ja, hij is nogal een droogkloot. Hij vond ook dat ik niet mocht zeggen dat ik bang was voor de prikken. Een ander had allang opgegeven. Ik dacht dat hij bedoelde: een andere neuroloog had het vast weer gestopt en uitgesteld. Maar nee, het schijnt dat patiënten zich niet graag lek laten prikken. Punt is: na de prik heb je ook pijn. Donderdag was ik net van mijn rugpijn af, jast hij er vrijdag weer een naald in. Uitstel betekent niet automatisch dat het dan wel goed gaat. Dus zolang ik het kon verdragen liet ik maar doorprikken. Dan ben ik er weer drie weken vanaf. Dus ja, over drie weken mag ik weer en zaterdag ga ik maar kijken naar een extra prikshirt zonder stipjes.

Comments are closed.