Persoonlijke zeikpost

Ik probeer mezelf te vernieuwen. Ik heb mijn haar laten doen. De kapster heeft niet zoveel veranderd, want ik heb gewoon geen extreme-kapsels-hoofd en donkerbruin haar staat me gewoon het mooist. Ik heb twee nieuwe brillen gekocht. Ik ben erachter gekomen dat mijn ogen mooier uitkomen, als ik alleen een lijntje boven doe en mascara op alle wimpers. Ik heb zelfs een speciale japanse gadget op Ebay bestelt, zodat ik sneller de deur uit kan. Ik heb mijn kamer opgeruimt en alle oude zooi rigoreus weg gedaan. Ik heb een agenda gekocht en met tegenzin mijn schoolboeken bestelt.

Ik heb namelijk absoluut geen zin om terug naar school te gaan. Ik zie er als een Mount Everest tegenop. Ik ben niet zo van nieuwe dingen. Ik kan één nieuw iets wel aan, maar niet van alles tegelijk. En nu krijg ik een nieuwe stad, nieuwe school, nieuwe docenten, nieuwe studie, nieuwe boeken, nieuwe mensen. Ik wordt al gillend gek als ik er aan denk. Als ik denk aan alle moeite die het me gaat kosten. Vroeg opstaan, reizen, sociaal doen, normaal doen, mijn emoties in de hand houden, aantekeningen maken, leren, opdrachten maken.

Ik ga de studie “docentenopleiding Engels” doen. Dat wordt best een uitdaging. Het lijkt me qua studie wel wat, maar ik ben bang dat ik niet geschikt zal zijn als lerares. Zoiets weet je pas, wanneer je echt voor de klas hebt gestaan. Ik hoop dat het beroep me echt trekt, want:

Dus je moet er wel wat voor over hebben zeg maar. Het wordt helemaal wennen, omdat ik zo lang “bij huis heb gelopen”. Ik ben wel blij met het feit dat men veronderstelt dat ik vast goed ben in make-up aanbrengen. Ik heb immers een beautyblog. Ik kan dat ook heel goed. Bij mezelf… Bij anderen is het steeds opnieuw een drama. Dat is goed, want nu hoef ik me niet druk te maken over het “wat-als” van de studie tot allround visagist. Ik merk ook dat make-up mij niet voldoende hersenvoedsel en uitdaging geeft.

Ik hou van make-up en uiterlijke verzorging. Maar ik kan alleen maar daarover praten. Dus in die zin is het goed dat ik terug naar school ga. Dan krijgen mijn hersenen tenminste een gevarieëerd dieet. Dat zullen mijn vrienden ook op prijs stellen. Het is begin augustus. School komt steeds dichterbij. Ik weet dat het hoe dan ook goed voor me zal zijn, om terug te keren naar school. Toch steek ik liever mijn kop nog even in het zand. Ik moet nog een telefoontje plegen en dan kan ik tot september doen alsof ik niet terug hoef.

Comments are closed.