Schoolreisjes Op De Fiets

Honderd jaar geleden, zat ik op een middelbare school. Daar ging ik heen met mijn fiets. Die niet meer een imaginair paard was, maar een echte fiets. Het ding is nu een spinnen tehuis in de schuur. Ik ben nooit een wielrenner geweest. Ik was paniekerig (nee, blijf je met klauwen van mijn stuur!) en hekjes vormden zo’n obstakel dat ik af moest stappen.

Bovendien was mijn fiets “op de groei” gekocht, waardoor ik met één been in de spagaat stond te wachten bij het stoplicht. Voldoende vaart maken om verder te fietsen duurde dus zes seconden langer, tot grote ergernis van mensen achter mij. Ik stopte met groeien, dus ik heb zeven jaar lang voor paal gefietst.

Nog zoiets leuks, waren schoolreisjes op de fiets. Ik fiets niet bijster snel. Dat leerde ik pas eind havo/vwo. Toen was ik regelmatig laat en móést ik wel de pedalen er af trappen om op tijd op school te komen. Maar goed, toen dus nog niet. Het gevolg: ik fietste altijd achteraan.

Als je achteraan fietst, raak je al snel achter. Niemand die het ziet of er iets om geeft, want ze letten netjes op de weg. Oh ja, en zoveel vrienden had ik ook niet, dus ik werd meestal ook niet gemist. Als je achter raakt of erger: de groep kwijt bent, dan kan je als een gek verder fietsen in de hoop ze weer in te halen. Nee, dan ik. Ik fietste gewoon weer naar huis. Moesten de leraren maar beter opletten hoor.

Zo waren er een aantal uitjes naar een centrum in de stad. Dat centrum heb ik één keer van binnen gezien en alleen maar omdat ik toen wel vrienden had die me niet achter lieten (in tegenstelling tot de leraren). Nou, aan dat centrum heb ik niets gemist.

Arme Shirltje, helemaal zielig alleen. Ja, het was wel vervelend, maar MET vrienden werden de uitjes niet noodzakelijk leuker. Ziek zijn op sportdag? Nee, je moet komen! Het word hartstikke leuk. Echt waar. Gaan we bij elkaar in het team oké. Ah toe…!

Ja, ja, dat fietsen. Wat een tijd. Je vraagt je vast af waarom ik het niet meer doe. Nou, bij sterke tegenwind kon ik net zo goed gaan lopen, met ijzel lag ik om de twee meter op mijn snuit, in de zomer waren mijn oogbollen een graf voor vliegjes en laten we de fijne scholieren niet vergeten die op mijn tas spuugden en kauwgom op mijn zadel plakten. Oké dat laatste gebeurde 1 keer en het spugen volgens mij 2 keer, maar toch. Ranzig.

In mijn laatste jaren als scholier, had ik niet meer zoveel zin om vroeg op te staan. Ik treuzelde nog wel eens (oh mijn sleutels, oh mijn fietsbroek, waar is mijn mp3?) en dat resulteerde onder andere in een raar gevoel in mijn nek en schouders. Huh? Ja, dames en heren, als je gaat fietsen, vergeet dan niet om de kledinghanger uit je jas te halen… Mijn buurvrouw heeft zich rot gelachen.

Comments

Schoolreisjes Op De Fiets — 4 Comments

  1. Een graf voor vliegjes, herkenbaar! Helemaal als je net je make-up hebt gedaan. Rofl, dat naar huis fietsen vind ik trouwens wel geniaal. Ik deed dat ook het liefst, maar die achterlijke vriendinnen dan. Nee, je moet mee! Was er geen reet te doen. Dat spugen vind ik lame, zou echt terug zijn gefietst en eentje om ver hebben gereden. ;’)
    Cynthiiaa recently posted..FOTD: Overload aan Silk Teddy + Yellow Gold!