Wij Zijn Van Sem

In mijn familie is het heel gewoon om geïdentificeerd te worden aan de hand van relationele banden. Dat is Miep van Joop en Marie. Dat jongetje is van Hans van Gerda. Het was echter nieuw voor mij om geïdentificeerd te worden aan de hand van mijn hond.

Er is een dame in mijn buurt die alleen praat, als je de hond mee hebt. Geen hond (meer)? Dan loopt ze je straal voorbij. Dat vond ik een beetje vreemd. Laatst ging ik wandelen met mutti en kwamen we de dame weer tegen. Mijn moeder begroette de hond (ja, dat is ook vreemd, maar we weten enkel de naam van de hond). De vrouw keek verbaasd om en vroeg hoe wij wisten wat de naam van haar hond was.

Wij zijn van Sem. Die kleine witte. De westie. Ooooh, nu ging er een lampje branden, terwijl de vrouw door de grond zakte van schaamte. Zij wist aan de hand van onze hond zelfs te vertellen waar wij woonden! Ondertussen herkende de hond ons wel (had ik het idee, althans). De vrouw legde uit dat ze vaak mensen niet herkende zonder hond. We zagen er wel bekend uit, maar zonder hond valt het kwartje niet.

Ik begon te denken en realiseerde me dat ik andere hondeneigenaren ook niet zou herkennen zonder hond, als ik de naam van die persoon al niet weet. Alhoewel ik eerlijk toe moet geven dat ik vaak genoeg bekenden voorbij loop (inclusief familie) omdat ik weer eens zit te dagdromen of zo. Maar goed, ik ken dus ook honden en weet meer van de hond af, dan van de eigenaar.

Sem heeft enkele vriendjes. Hij is dol op de hond van de dame, BFFs met een chihuahua en kan ook goed met Obi van schuin tegenover. Hij speelt wel eens met een andere westie, die jonger en dominanter is dan hijzelf. De eigenaren vertellen honderduit over het karakter van hun geliefde beestjes, hoe oud hij/zij is, met wie hij/zij juist wel of niet overweg kan, over vorige beestjes etc.

Dus als ik iets vertel over een eigenaar, van is het altijd “die man van Lobbes” en “die vrouw met de twee spaniëls”. Laat een ander de hond een keer uit, dan is het “een jongere vent liet Bruno uit, is dat De Zoon of zo?”. Eigenlijk heel gek. Wat ook al eens gebeurde was “oh van je dochter mag het wel” toen mijn vader de hond niet even los wilde laten spelen. Raar toch?

Comments are closed.